Impressies 2026

Warmte en koelte in harmonie

Op een warme avond bleek het Kunstcafé van Kunstdorp Wolfheze een verrassende koelteplek. Misschien juist daarom (of dankzij de uitnodigende sfeer) wisten toch nog flink wat bezoekers de weg te vinden.

Anne Schieven en Wil Franken openen de avond ontspannen en dichtbij, knus zittend bij een haard die deze keer niet brandt, maar wel sfeer geeft. Met When I Was a Young Girl maken we direct kennis met het volle, warme gitaarspel van Wil en de rijke, warme stem van Anne. Haar goud-zilveren laarsjes glimmen van trots.

Tussen de nummers door nemen ze het publiek mee in hun manier van omgaan met elkaar.   Plagend, grappend, toch een tikje serieus bedoeld? “Ook een beetje cabaret,” zeggen ze zelf. Muzikaal bewegen ze soepel tussen stijlen: van Cold, Cold Heart (bekend van Norah Jones, maar oorspronkelijk van Hank Williams) tot eigenzinnig gebrachte nummers waarin blues, jazz en country in elkaar overvloeien. Een bijzonder moment ontstaat wanneer ze samen zingen – iets wat volgens Anne zeldzaam is en dus extra speciaal. Hun stemmen passen erg mooi bij elkaar, ze worden gedragen door het trefzekere gitaarspel, en zorgen voor een intiem-passende sfeer.

De dynamiek van de avond is verrassend: van lichte, vlotte nummers naar kleine, gevoelige liedjes waarin Anne kwetsbaarheid laat horen. Wils gitaarspel blijft daarbij een constante bron van verwondering: rijk, precies en gelaagd, soms alsof er meerdere instrumenten tegelijk klinken. Een van de andere hoogtepunten is het enige Nederlandstalige nummer van de avond, Dat heb jij gedaan, van de Nederlandse zangeres MEAU. Het nummer raakt. Kippenvel. En dit keer niet door de airco.

Ook speelsheid krijgt ruimte: een nummer in drop-D-stemming brengt lichte spanning en een vleugje (al dan niet gespeelde) irritatie tussen de twee. Zodra ze inzetten, valt alles weer op zijn plek en klinkt het opnieuw prachtig. Van stevige boogie-woogie (Rollin’ and Tumblin’) tot ingetogen luisterliedjes en verrassende covers zoals Baker Street (Gerry Rafferty) en When Doves Cry van Prince in een countryachtig jasje:  het duo houdt het publiek moeiteloos geboeid.

Met We Might as Well Dance (Madeleine Peyroux) klinkt een hoopvolle noot: ga dansend door de moeilijkheden van het leven. Er volgen nog meer parels, van onder andere Johnny Cash, Tom Waits en Solomon Burke, gebracht met dezelfde zorg en muzikaliteit.

Wat bijblijft is de kracht van eenvoud: twee mensen, twee stemmen en één gitaar – en toch een volledige avond die blijft boeien. Hoe een warme avond warm kan blijven in de koelte van de airco.

Warmte en koelte in harmonie

Op een warme avond bleek het Kunstcafé van Kunstdorp Wolfheze een verrassende koelteplek. Misschien juist daarom (of dankzij de uitnodigende sfeer) wisten toch nog flink wat bezoekers de weg te vinden.

Anne Schieven en Wil Franken openen de avond ontspannen en dichtbij, knus zittend bij een haard die deze keer niet brandt, maar wel sfeer geeft. Met When I Was a Young Girl maken we direct kennis met het volle, warme gitaarspel van Wil en de rijke, warme stem van Anne. Haar goud-zilveren laarsjes glimmen van trots.

Tussen de nummers door nemen ze het publiek mee in hun manier van omgaan met elkaar.   Plagend, grappend, toch een tikje serieus bedoeld? “Ook een beetje cabaret,” zeggen ze zelf. Muzikaal bewegen ze soepel tussen stijlen: van Cold, Cold Heart (bekend van Norah Jones, maar oorspronkelijk van Hank Williams) tot eigenzinnig gebrachte nummers waarin blues, jazz en country in elkaar overvloeien. Een bijzonder moment ontstaat wanneer ze samen zingen – iets wat volgens Anne zeldzaam is en dus extra speciaal. Hun stemmen passen erg mooi bij elkaar, ze worden gedragen door het trefzekere gitaarspel, en zorgen voor een intiem-passende sfeer.

De dynamiek van de avond is verrassend: van lichte, vlotte nummers naar kleine, gevoelige liedjes waarin Anne kwetsbaarheid laat horen. Wils gitaarspel blijft daarbij een constante bron van verwondering: rijk, precies en gelaagd, soms alsof er meerdere instrumenten tegelijk klinken. Een van de andere hoogtepunten is het enige Nederlandstalige nummer van de avond, Dat heb jij gedaan, van de Nederlandse zangeres MEAU. Het nummer raakt. Kippenvel. En dit keer niet door de airco.

Ook speelsheid krijgt ruimte: een nummer in drop-D-stemming brengt lichte spanning en een vleugje (al dan niet gespeelde) irritatie tussen de twee. Zodra ze inzetten, valt alles weer op zijn plek en klinkt het opnieuw prachtig. Van stevige boogie-woogie (Rollin’ and Tumblin’) tot ingetogen luisterliedjes en verrassende covers zoals Baker Street (Gerry Rafferty) en When Doves Cry van Prince in een countryachtig jasje:  het duo houdt het publiek moeiteloos geboeid.

Met We Might as Well Dance (Madeleine Peyroux) klinkt een hoopvolle noot: ga dansend door de moeilijkheden van het leven. Er volgen nog meer parels, van onder andere Johnny Cash, Tom Waits en Solomon Burke, gebracht met dezelfde zorg en muzikaliteit.

Wat bijblijft is de kracht van eenvoud: twee mensen, twee stemmen en één gitaar – en toch een volledige avond die blijft boeien. Een warme avond, die warm bleef – zelfs in de koelte van de airco.

Impressie

Een warme, intieme avond waarin Christel de zaal meteen verbond met gerichte vragen en aandacht. In vier heldere blokken ontvouwde ze poëzie, het ontstaan van haar werk, haar jeugd en het proces waarmee ze tot die woorden komt. Er was veel ruimte voor interactie, dus ook door de beschouwingen van het publiek kwam er weer een nieuwe blik op zaken.  Ze las voor uit haar bundel Sluiernevel en vertelde hoe een bewuste omslag in haar leven haar naar de natuur trok; weg van het harde werk bij defensie en politie, terug naar verwondering.

Het beeldend werken dwingt Christel om poëzie ruimtelijk te maken. De aanleiding daarvoor was eigenlijk dat haar werk bekroond werd tijdens Kunst in Vrijheid in Kunst, op 5 mei 2025 Wolfheze; de prijs leverde een solo-expositie in De Zoomerij op, dat haar uitdaagde nog meer beeldend te werken naast het gebruik van taal. 

Ongeveer veertig bezoekers zaten geboeid te luisteren, kijken, te beleven. Ze volgden Christel in het anders, mooier, naar de wereld kijken, de wereld als ‘kleurrijk aura waarin tinten tikkertje spelen’. 

Christels werk heeft persoonlijke scherpte, diepte en zachtheid. En dat was tijdens de hele avond merkbaar. Een zachte en enthousiasmerende avond!